Bericht uit Noord-Oost Groningen

Voor de breedband revolutie, jaren geleden, was je al heel
blij met een inbelverbinding naar de Internet verbinding op
je werk.  Een oude computer plus modem, en aan gene zijde
wat effort om een modempool te in elkaar te sleutelen.  En
dan maar met Hayes commando's in de slag.  Nu met de
kabelinternet en ADSL aanlsluitingen behoort dat definitief
tot het verleden.  Dat dacht ik tenminste.  Ik ging
namelijk op vakantie naar Noord-oost Groningen.  Bovendien
was het dit jaar wel heel lastig om geen Internet te
hebben; bijvoorbeeld om een column naar de automatisering
gids te sturen.  Maar ik wist dat er in "GRN" geen kabels,
ADSL, of telefoon te vinden was.

Dus als voorpret voor de vakantie een USB bluetooth adaptor
gekocht, die draadloos een lijntje tussen mijn laptop en
mobiele telefoon kan regelen.  Bij dat pikkie zat een hele
handleiding:  bladzijden lang verhalen over hoe en wat er
allemaal op de computer geregeld moest worden.  He bah waar
ben ik aan begonnen?  Gelukkig vond ik op de laatste pagina
mijn type computer.  Daar was de handleiding  tenminste te
begrijpen: stop de adaptor in de USB port.  Even kijken, ja
inderdaad aansluiten en alles werkt zonder herstarten,
installeren, speciale scriptjes, curieuze volgordes,
onbegrijpelijke incantaties zoals "Click Continue Anyway",
etc.  Nu eens kijken hoe we connectie kunnen maken met de
mobiele telefoon om in te bellen op de aloude modempool.
Gelukig wist ik het nummer nog!

Mijn computer had rekening gehouden met mobiel inbellen: in
het internet connectie programma is gewoon een configuratie
die "USB Bluetooth Modem Adaptor" heet.  Daarin kan ik
gewoon het nummer van de modempool opgeven.  Even het type
telefoon aangeven.  Dat kan niet in een keer werken, want
alles gaat op zijn Echternachs in de IT dus zet ik een
logscherm aan.  Met groot wantrouwen kijk ik naar de logs
als ik op "Connect" klik: "Could not open the connection
device." popt een windowtje op.  Ah, wel even Bluetooth
aanzetten op de mobiele telefoon:  na wat geduim op de
telefoon kan ik weer gaan duimen voor poging twee.  Nog een
keer proberen.  Op het schermpje van de telefoon leest
het:  "Connected to X's Computer".  En verdomd, op de
Connection Log herleef ik de tijden van welleer: overal
Hayes commando's alleen hoef ik ze nu niet zelf in te
tikken: het internet connectie proggramma zit goed in
elkaar, alles wordt perfect afgewerkt.  De dialoog is mooi
te volgen.  Zegt CCLWrite: AT\13, Antwoordt CCLMatched:
OK\13\10, waarbij we zien dat de telefoon een extra newline
meestuurt, want je weet maar nooit wie er aan gene zijde
zit mee te luisteren.  De telefoon wordt correct
geidentificeerd, en een initialisatie string wordt
verstuurd:  net als jaren geleden!  Wat variabelen worden
gezet, en tada: ATX5DT gevolgd door het nummer van de
VU-modempool.  Een CONNECT volgt, en ja hoor: er is een
9600 baud serial connection opgebouwd.  Een PPP connectie
om precies te zijn.  Nu kan ik inloggen wat zonder
problemen lukt, en een lokaal en remote IP address wordt
toegekend.

Via het Unix operating van mijn computer open ik een
terminal, en start een secure login sessie op naar mijn
home directory op de VU.  Het werkt allemaal net zoals
vroeger!  Ik kan email lezen, versturen, files up en down
loaden, home pages bekijken, kortom alles.  Maar het gaat
weer via een 9600 baud lijntje, dus het geduld van vroeger
is weer nodig.  Nadat ik een PDFje heb opgehaald kijk ik
naar de batterij van het mobieltje: oeps, dat vreet
stroom.  Dus dat kan niet te lang zonder prik.

Maar ik ben blij dat het werkt want nu kan ik rustig naar
Groningen en toch wat noodzakelijke dingetjes in de gaten
houden.  Ik ben ook blij dat ik vroeger veel heb gewerkt
over dunne lijntjes.  Tools zonder grafische interfaces,
programmas uit de begintijd van Unix, remote werken alsof
je aan aan mainframe terminal hangt; al die stappen
achteruit tesamen zorgen er maar mooi voor dat ik nu een
soort van "Internet Everywhere" heb.  Ik kan nu tijdens de
vakantie een column maken voor de Automatisering Gids, en
die life doorsturen naar hun Haagse burelen, ondanks het
feit dat ik midden in de graanvelden van het Oldambt zit.

De combinatie van draagbare computers, telefoons,
batterijen, draadloze communicatie, en wat oude Unix tools
maakt een volgende stap in de Internet revolutie mogelijk.
Ik verwacht dat het niet lang meer gaat duren eer we het
heel gewoon vinden dat er ook in de klei of op de hei
draadloos breedband Internet voor bijna niets in de ether
is.  Maar ik vrees dat die revolutie niet uit de hamer en
sikkellaan komt, maar eerder uit de Noordelijke landen waar
het zowiezo ondoenlijk om aardappels, graan, of kabels in
de grond te stoppen, iets dat in de Graanrepubliek nog
steeds heel gewoon is.

X

Meer weten over de wondere wereld van ICT 
in Jip en Janneke taal? Ga dan naar de
knipselkrant van Chris Verhoef

Prof. dr Chris Verhoef is hoogleraar informatica 
aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.  Hij schrijft      
maandelijks een column in AG II.  Deze tekst is 
copyright SDU.  Niets van deze uitgave mag zonder
schriftelijke toestemming van de uitgever worden
overgenomen of worden gepubliceerd.